Emoties en balans
Tijdens een training emotionele intelligentie schrok ik ooit van het nieuws dat de hersenen streven naar een vaste chemische status. Dat wil zeggen dat ze een bepaalde samenstelling van hormonen gewend zijn, en die graag zo willen houden. Ik schrok daarvan, omdat ik nog wel eens een talent voor stress wil hebben. Als mijn hersens aan die hormonen gewend zijn, zullen ze dus desnoods stress produceren om ervoor te zorgen dat de chemische toestand lekker herkenbaar blijft. Niet fijn.
Jaren later is eindelijk het kwartje gevallen: dit is goed nieuws! Ik kan mijn hersens dus wennen aan veel prettige hormonen. Als ze daar eenmaal aan gewend zijn, zullen ze die toestand steeds opnieuw willen hercreëren.
Ik ben er op een goed moment in mijn leven voor: net een kindje gekregen, wat veel fijne momenten met zich meebrengt. Vaak moe, van alle drukte, een geen zin om me nog meer druk te maken. Elke keer als ik nu (onnodig) in de stress schiet, probeer ik te denken ‘wacht, dit zijn mijn hersens die de oude balans proberen te creëren. Ik wil een nieuwe balans en doe daar niet aan mee.’ En dus vraag ik me kritisch af of het onderwerp van stress de stress wel waard is. Negen van de tien keer is dat niet het geval, en beslis ik te stoppen met me ergeren of me druk maken.
Het chemische verhaal over hormonen en balans zit vast genuanceerder in elkaar dan ik het hier heb gereproduceerd. Wie het precies wil weten, kan het op internet opzoeken. Voor mij is deze korte samenvatting voldoende; hij helpt me om eer grip te hebben op mijn eigen leven. En mocht ik me ergens in dit verhaal vergist hebben, of wetenschappelijk onderzoek nieuwe resultaten aan het licht brengen, dan heeft het placebo-effect in elk geval zijn werk gedaan 