Lichaamstaal? Ondertiteling graag!
Ik ben wat afwezig geweest op mijn blog door de geboorte van mijn eerste kind, een zoon, Milo. Mijn werk is op een gezonde manier een tijdje op de achtergrond, maar het onderwerp communicatie natuurlijk niet. Het cliché dat een kind zonder gebruiksaanwijzing komt, is ook op mijn kind volledig van toepassing. Dus kijken we en puzzelen we: Was will das Kind?
Al puzzelende vroeg ik me af waarom mensen het kijken naar lichaamstaal lijken te verleren. Als kind ben je erg op lichaamstaal gefocust, zeker wanneer je de taal nog niet begrijpt. Als ouder ben je op de lichaamstaal van je kind gericht, al is het maar wanneer het kind nog geen taal beheerst. En toen moest ik lachen: stel je eens voor dat je je collega’s of baas even intensief bestudeert als een kind? Hoe ongemakkelijk zouden ze zich voelen onder al die aandacht. En hoeveel minder zou je aan je werk toekomen? Maar hoeveel zou je over ze leren…
Voorlopig bestudeer ik nog uren de kleine. Ik hoor hem nu huilen, maar heb geen idee wat zijn ‘intonatie’ betekent. Dus ga ik maar weer eens kijken. Bij gebrek aan een gebruiksaanwijzing zou ondertiteling erg fijn zijn, maar we roeien met de riemen die we hebben. Eens kijken wat ik ervan kan leren voor mijn werk!