vansontrainingen.nl

Oké, iedereen snapt dat je vandaag nog niet perfect kunt zijn. Perfectie vergt investeren. Het vergt tijd en toewijding. En perfectie vergt planning.

Want als je vandaag nog niet perfect bent, wanneer dan wel? Stap 1 is bepalen op welke leeftijd je van plan bent om wel perfect te zijn. Stap 2 is het maken van een actieplan. En zoals iedereen weet, moeten actieplannen SMART zijn.

Specifiek: geef aan op welke terreinen je perfect wilt worden, en concreet hoe perfectie op dat terrein eruit ziet. Je zult voor elk terrein een eigen SMART-planning moeten maken, anders werkt het niet.

Meetbaar: zorg dat je elk concreet criterium meetbaar maakt. Bij een beetje perfectionist zal in dit gedeelte van de planning het woord ‘altijd’ veelvuldig voorkomen.

Acceptabel: zorg ervoor dat je doelstelling en planning acceptabel zijn voor jezelf en de wereld om je heen. Lukt dat niet, keer dan terug naar stap 1 en 2 en maak een nieuwe planning.

Realistisch: als vandaag niet lukt, en morgen niet, wanneer dan wel? Als het niet lukt om op alle terreinen perfect te zijn, op welke terreinen dan wel? In dit gedeelte van je planning bewaak je de haalbaarheid van je plan. Het plannen van perfectie vergt immers ook een perfect plan.

Tijdgebonden: je hebt je einddatum al bepaalde in stap 1. Vul deze hier in, maar kijk ook of je nog subdata kunt plannen: wanneer moet 50% van je doelstelling bereikt zijn bijvoorbeeld?

Als je dit allemaal gedaan hebt, is het goed om een contract met jezelf op te stellen. Laat dat contract door twee getuigen tekenen. Maak afspraken met deze getuigen hoe vaak jullie bij elkaar komen om te bespreken of je nog volgens plan bezig bent, en hoe er bijgestuurd gaat worden als je van je plan afwijkt.

Tip: Kies minstens één getuige die verstand heeft van projectmatig werken. Die kan eventueel helpen om je plan aan te scherpen voordat het een contract wordt, en heeft bovendien ervaring in het bewaken van planningen.

PS: aanvullingen op dit bericht zijn van harte welkom. Het is de bedoeling dat dit de perfecte tip wordt.

Tijdens een training emotionele intelligentie schrok ik ooit van het nieuws dat de hersenen streven naar een vaste chemische status. Dat wil zeggen dat ze een bepaalde samenstelling van hormonen gewend zijn, en die graag zo willen houden. Ik schrok daarvan, omdat ik nog wel eens een talent voor stress wil hebben. Als mijn hersens aan die hormonen gewend zijn, zullen ze dus desnoods stress produceren om ervoor te zorgen dat de chemische toestand lekker herkenbaar blijft. Niet fijn.

Jaren later is eindelijk het kwartje gevallen: dit is goed nieuws! Ik kan mijn hersens dus wennen aan veel prettige hormonen. Als ze daar eenmaal aan gewend zijn, zullen ze die toestand steeds opnieuw willen hercreëren.

Ik ben er op een goed moment in mijn leven voor: net een kindje gekregen, wat veel fijne momenten met zich meebrengt. Vaak moe, van alle drukte, een geen zin om me nog meer druk te maken. Elke keer als ik nu (onnodig)  in de stress schiet, probeer ik te denken ‘wacht, dit zijn mijn hersens die de oude balans proberen te creëren. Ik wil een nieuwe balans en doe daar niet aan mee.’ En dus vraag ik me kritisch af of het onderwerp van stress de stress wel waard is. Negen van de tien keer is dat niet het geval, en beslis ik te stoppen met me ergeren of me druk maken. (more…)

Ik vind het altijd jammer als mensen een compliment niet lijken te kúnnen ontvangen. Sommigen worden Oost-Indisch doof zodra je wat positiefs zegt. Anderen leggen je uit dat het allemaal toeval is dat het goed ging. En je hebt mensen die zeggen niks, maar constateren van binnen dat jij er de ballen verstand van hebt als je beweert dat ze iets goed doen. Simpelweg omdát je beweert dat ze iets goed doen…

Ik zou hier zinnige dingen over kunnen schrijven, maar iemand anders blijkt dat al heel mooi gedaan te hebben: lees het artikel van Jasper Jobse over geven en nemen. Zijn weblog is een lust voor het oog, en voer voor overpeinzing.

Begin maart verschijnt er een nieuw boek over leren en de hersenen: Brein@work. Volgens de recensie in Leren in organisaties belooft het een leesbaar en nuttig boek te zijn. Ik ben benieuwd, want niet alle voorbeelden die in de recensie aan bod komen vind ik even vernieuwend. Ze zijn wel makkelijk toepasbaar, voor iedereen die iets met leren te maken heeft. Wil je beter leren leren, of je persoonlijke ontwikkeling bevorderen, dan kun je hier op letten:

1) Het woordje niet doet het niet

Onze hersens kunnen niks met het woordje niet. Aandacht in de vorm van ‘nietjes’  werkt daarom averechts. Wil je dat een kind iets niet laat vallen? Dan helpt de zin ‘niet laten vallen’ minder goed dan de tip ‘goed vasthouden’. Wil je afvallen? dan werkt het voornemen om niet te snoepen slechter dan je duidelijk voornemen wat je op een dag wél wilt eten. En daarom vragen (goede) trainers je ook altijd om leerdoelen positief te formuleren in plaats ‘ik wil niet…’ of ‘ik wil minder…’.

2) 7 dagen in een week, 7 plekken in je hoofd

Je hoofd proberen vol te proppen heeft geen zin, mensen kunnen maar zeven items tegelijk onthouden. Leuk om te testen als je boodschappen gaat doen: lukt het om met acht geplande boodschappen thuis te komen? Ben je aan het leren, dan is het belangrijk om samen te vatten en de belangrijkste items uit te kiezen. Probeer je je te ontwikkelen, doe dat dan niet op alle vlakken tegelijk. Werk liever doelgericht aan een paar goede voornemens dan als een schot hagel aan je hele persoonlijkheid3

3) Oefening baart kunst, dus hou vol

Veranderen kost tijd en moeite. Volgens deze praktische blog 21 dagen, volgens Brein@work 40 dagen. Gisteren gaf iemand een mooie metafoor hoe het wennen van de hersenen aan nieuw gedrag gaat: het oude gedrag is als een snelweg door de jungle. Hij is makkelijk te vinden en gaat snel. Het nieuwe gedrag is een pad dat je nog moet aanleggen. Overhangende jungle, geen wegwijzers, een oneffen oppervlak, op alle mogelijke manieren kost deze weg meer moeite. Máár, het goede nieuws: de snelweg kan overwoekerd en opgebroken raken door hem minder te gebruiken. En dus wordt je oude gedrag minder makkelijk, minder aanlokkelijk, minder vanzelfsprekend. Terwijl dat smalle junglepaadje door het veel te gebruiken intussen een mooi vrijgemaakt pad is, dat je soepel kunt gebruiken…

4) Slim belonen heeft effect

Al vaker schreef ik op dit blog dat belonen een positieve uitwerking heeft. Maar je kunt ook nog slím belonen (wat elke ouder die zijn kind spruitjes probeert te leren eten al weet…): beloon de inspanning, niet de prestatie. Het gaat in eerste instantie om dat iemand het probeert, niet of het lukt. Wat kun je daarmee wat betreft leren? Als trainer of docent is het belangrijk om oog te hebben voor de inspanningen van een cursist, en daar in elk geval aandacht aan te besteden. Als lerende, kun je ervoor kiezen om mild te zijn voor je zelf: het hoeft niet in één keer goed; tel de keren die wél lukken en laat je niet afleiden door het de keren dat het nog niet lukt. Zo blijf je gemotiveerd. Jezelf slim belonen verhoogt je eigen motivatie (die weer bijdraagt aan zelfdiscipline).

Je ziet dat bovenstaande tips samenhangen. Als je de een toepast, wordt de andere ook makkelijker om toe te passen. In Brein@work staan nog veel meer dingen die je kunt toepassen. Leren en jezelf ontwikkelen wordt er (verwacht ik) leuker, makkelijker en effectiever van.

Eén van de vaak voorkomende oorzaken van miscommunicatie is interpretatie. We zien of horen iets, en denken te weten hoe het zit. De overgang van waarneming (via zintuigen) naar interpretatie gaat zó snel dat we meestal niet eens door hebben dat we iets geïnterpreteerd hebben. Een prachtig voorbeeld hiervan vind je in dit filmpje van Inspector Clouseau.

Probeer het de komende dagen maar eens. Maak minstens drie keer per dag onderscheid tussen:

• je waarneming (via je zintuigen);
• je interpretatie (het verhaal dat je creëert op basis van die waarnemingen);
• je oordeel (wat je vindt op basis van het verhaal dat je gecreërd hebt).

Als je hier wat handigheid in hebt gekregen, kun je alternatieve interpretaties bedenken: welke verhalen zijn ook denkbaar bij dezelfde waarnemingen? Hoeveel waarheid zit er in die alternatieven? Hoe is het om met een andere interpretatie tegen hetzelfde onderwerp aan te kijken? Welke interpretatie bevalt jou het beste en waarom?

Deze oefening leidt op zijn minst tot zelfkennis. Bij de meeste mensen leidt hij ook tot minder communicatiemisverstanden. Ik vind het leuk als je laat horen wat het effect ervan op jou is!

Een tijdje terug vroeg ik op een ander blog mensen om hun communicatiesuccessen te delen. Eén persoon reageerde. Nu snap ik helemaal dat mensen geen behoefte hebben om hun verhalen in het openbaar te vertellen. Maar slechts één reactie? Hier was zeker ook oud-Hollandsche bescheidenheid gaande… Ik had vast meer reacties gekregen als ik mensen had gevraagd hun missers te delen – en nog meer als ik ze had uitgenodigd te klagen over anderen

Ik betrap me er zelf helaas nog regelmatig op dat ik het makkelijker vind om mensen te vertellen wat ze verkeerd doen dan wat ze goed doen. Smoezen daarvoor heb ik genoeg: zo deden we het vroeger thuis ook, dat is ook mijn taak wanneer ik docent ben, het zit in de Nederlandse cultuur, blablabla. Terwijl ik als trainer en coach toch écht geloof dat het belangrijk is om mensen bewust maken van wat ze goed doen, en hoe goed ze dat doen. Dat is vaker dan je zou verwachten een echte blinde vlek. Het is dus niet alleen leuk om mensen te vertellen wat ze goed doen, maar nog nuttig ook.

Tijd om dus weer eens wat meer te oefenen. Bij deze het aanbod aan al mijn bekenden om digitaal dan wel live naar complimenten te vissen, voor het geval ik vergeet ze uit mezelf te geven. En voor de echte durfals: vraag het eens via deze blog. Dan is het meteen een oefening inopenbaar  uitkomen voor wat je waard bent, en snijdt het mes aan twee kanten

Klantenservices zijn helaas vaak een dankbare bron van hoe dingen niet moeten. Lees eerst de volgende (korte en grappige) link, voordat je hier verder leest. De titel van het juiste stukje is ‘Kafka bij het CBR‘. Dankzij zijn doorzettingsvermogen krijgt de klant uiteindelijk antwoord, maar het is nog steeds een kastje-naar-de-muur-antwoord. Toen ik me afvroeg hoe zoiets gebeurt, schoot mij de kapotte plaat techniek te binnen.

Voor wie de techniek niet kent: het is een manier om ‘nee’ te zeggen, en bij je nee te blijven. De truc is om niet steeds een andere reden voor je ‘nee’ te geven, want bij elk nieuw argument zal de ander een nieuw tegenargument zoeken. Je herhaalt dus steeds je ‘nee’ in dezelfde bewoordingen, zodat de ander niet eindeloos in discussie kan gaan. Op zich geen slechte techniek, mits met beleid toegepast. En dat gaat in het voorbeeld duidelijk fout.

De kapotte-plaat-techniek was bijvoorbeeld van toepassing geweest als de klant had gevraagd ‘kunt u voor mij geen uitzondering maken?’. De klant vroeg echter om meer informatie, en dan is het herhalen van de oude informatie een klassiek geval van de plank volledig misslaan. Zoals de Amerikaan die harder gaat schreeuwen als hij merkt dat iemand geen Engels verstaat…

Nog even vroeg ik me af of dit een ‘bouwstenen’mail kon zijn: een knippen-en-plakken-mail met vooraf vastgestelde antwoorden. Dat is ook een manier waarop organisaties bezuinigen tegenwoordig. Ik ga ervan uit van niet, want het verloop van de interpunctie en alle andere details in de mailtjes is niet volgens de regels der kunst!

Zelden zo’n weinig inspirerende naam gehoord voor zo’n briljante methode. Aangezien ik laaiend enthousiast ben over mijn opleiding in co-active coaching, willen veel mensen weten wat er zo bijzonder aan is. Ik ga proberen iets van mijn enthousiasme uit te leggen.

Het gaat snel

Co-active coaching is de snelste manier om resultaat te behalen die ik ooit heb meegemaakt. Coachgesprekken van een half uur waarin écht iets verandert? Geen probleem! In de opleiding voeren we coachingsgesprekken van 12 minuten die effectief zijn. Sterker nog, ik heb een heleboel ’speedcoachings’ van 7 minuten zien slagen. Wow…

Het gaat diep

Leuk, al die snelheid, maar gaat het ook ergens over? Ja, over het realiseren van je wensen, over losmaken wat vast zit, over concrete stappen zetten, over de beste versie van jezelf die je wil zijn. Het over gelukkiger worden in je werk en je leven, in welke vorm dan ook. Klinken mijn woorden misschien vaag of abstract? Dat is de coaching zéker niet.

Het is leuk

Snelheid, diepgang, en nog plezier hebben ook? Ja, absoluut. De coaching is creatief, plezierig, luchtig en serieus tegelijk. Het geeft energie, inspireert, relativeert, stimuleert, activeert… De sessies zijn aangenaam verrassend, en het plezier brengt je verder dan waar je was.

Het mag duidelijk zijn: ik ben een fan. Na een driedaagse training zit ik nog vol energie, en heb ik zin om méér te coachen. Wordt vervolgd dus!

“Maar komt dat dan niet kunstmatig over?” Cursisten zijn vaak bang dat ze niet meer ‘echt’ overkomen wanneer ze communicatietips opvolgen. Sommigen zijn daar zelfs zo bang voor, dat ze liever hun eigen stijl blijven hanteren dan wat nieuws uitproberen.

Wie dit filmpje over feedback geven bekijkt, ziet zijn angst bewaardheid: ja, dit is kunstmatig! Gelukkig is het hier ook zo bedoeld. De feedback tips uit het filmpje kloppen overigens wél. En wie ze gaat toepassen, zal vanzelf zijn eigen stijl vinden. Succes!

(more…)

Vandaag ging het in een training over assertiviteit, agressiviteit en subassertiviteit. Bij de training horen gedragtips. De tips helpen om anders over te komen, en anders overkomen is soms nodig om je doel te bereiken. Maar voordat mensen bereid zijn die tips toe te passen, is er vaak iets nodig aan de binnenkant. Dat ‘iets’ vat ik samen met het woord toestemming. Toestemming van wie? Toestemming van jezelf.

Voor mensen die te weinig voor zichzelf opkomen, is het de kunst om zichzelf toestemming geven om ‘groter’ te zijn. Mag je van jezelf een mening hebben? Mag je opkomen voor je wensen? Mag je laten zien wie je bent en wat je belangrijk vindt? Heb jij recht op grenzen? Mag je je eigen belangen een keertje voor die van een ander laten gaan?

Wie minder dominant wil overkomen of niet als agressief ervaren wil worden, moet zichzelf toestemming geven om ‘kleiner te zijn’. Durf je de controle los te laten? Mag de ander jouw kwetsbaarheid zien?  Kun je interesse opbrengen voor de zienswijze van de ander? Mag er eens iets fout gaan? Kan de wereld een dagje zonder jouw mening? Mag de ander een keer winnen?

Wat er nodig is om jezelf toestemming te geven voor ander gedrag, weet alleen jijzelf. Maar zonder toestemming zal het moeilijk zijn om de gedragstips toe te passen. Je automatische patronen steken dan de kop op zodra het moeilijk wordt. Want automatische patronen zijn bekend, en dus veilig, en dus makkelijk. Dat geldt zelfs voor de patronen waar je eigenlijk last van hebt.

Iedereen die met assertief gedrag gaat oefenen, krijgt in elk geval mijn toestemming om gigantisch te falen onderweg. Het hoeft niet in één keer goed te gaan. Het is zoeken, experimenteren, en soms vallen en opstaan. Gaandeweg ontdekt je wat bij jou past – en dat zal meer zijn dan je nu kunt inschatten.

Weet je niet goed hoe je kunt oefenen, volg dan dit gratis e-coachingstraject. Het is leuk en het werkt. Veel plezier met oefenen!

In een goed gesprek behaal je zelden je doelen helemaal, en dat hoort zo. Sterker nog, de kans is groot dat wanneer je 100% je doel behaald hebt, het geen goed gesprek was. Klinkt dat raar? Dan raad ik je aan om Een goed verhaal. Presenteren, praten, pleiten van Suzanne Gerritsen te lezen.

Elk gesprek is in principe een vorm van samenwerking. Er bestaan spelregels voor deze samenwerking, die we onbewust meestal wel weten:

1. Geef voldoende informatie (niet te veel, niet te weinig).
2. Geef goede informatie (leugens vallen daar niet onder).
3. Draag bij aan een goede relatie.
4. Wees in je stijl kort, bondig en efficiënt.

Denk maar eens terug aan je laatste gesprekken die niet soepel liepen. Welke van de bovenstaande regels overtrad de ander? Welke overtrad je zelf misschien?

Denk aan ‘ik wil mijn verhaal kwijt’ versus ‘ik wil een leuke avond hebben’. Denk aan ‘ik wil de samenwerking bespreken’ versus ‘laten we het vooral over de inhoud hebben’. Denk aan duizend andere voorbeelden…

Het is makkelijker om deze regels toe te passen als je een idee hebt van het doel van het gesprek. Jouw doel is zelden tot nooit precies hetzelfde alsdat van de ander. De kunst is dus om een gezamenlijk doel te creëren. Hoe openlijker je dit bespreekt, hoe makkelijker jij en de ander kunnen bijsturen als het misgaat. Ik hou me aanbevolen voor leuke praktijkvoorbeelden!

Een goed slot is maatwerk. Het is daarmee volstrekt tegengesteld aan de stoplap ‘hopende u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben’. Die is niet alleen ouderwets, maar ook nietszeggend. Hij kan overal en altijd, en dus beter nergens.

Wat dan wel? Geef een korte terugblik op wat je net gedaan hebt. In een brief formuleer je in één zin wat het doel van de brief was (behalve als dat doel ‘ iemand voldoende informeren is’ natuurlijk…). In een presentatie herhaal je in enkele korte en krachtige zinnen de hoofdlijn van je verhaal. Op die manier laat die een blijvende indruk achter bij je luisteraars. In een gesprek geef je een korte samenvatting van hetgeen besproken is, zeker van de gemaakte afspraken.

Is dat alles? Nee, het ‘hopende u enzovoort’ had ook een relatiebedoeling. Het was een beleefheidsfrase, iets om nog even aan de relatie met de lezer te werken. In een brief kun je dat doen door een persoonlijke noot toe te voegen (een bedankje, of begrip tonen of vragen bijvoorbeeld). In een presentatie door een afsluitend grapje te maken of het publiek of je opdrachtgever charmant te bedanken. In een gesprek kan het vanalles zijn: korte positieve feedback op het gesprek, het uitwisselen van kaartjes, wat koetjes en kalfjes ter afronding, noem maar op.

Is dát dan alles? Nee, vergeet niet ‘de deur open te zetten’: voor vragen, voor een reactie van de ander, voor toekomstig contact. Maak dat laagdrempelig. Dus niet: U kunt onderstaande persoon bellen op bovenvermeld nummer. Of: Heeft u vragen, dan kunt u die tijdens de lunch stellen. Of: U vindt mijn gegevens op internet. Als mensen extra moeite moeten doen, kost jou dat goodwill. Welwillendheid, voor de liefhebbers van Nederlands.

Hoeveel ruimte mag dat kosten, een goed slot? Zo’n 10% van het totaal. Bedankt voor het lezen, en leuk als je hieronder reageert!

Goed, hoe je een inleiding maakt als je iemand wilt informeren, is intussen duidelijk. Maar hoe moet het met de rest van je verhaal?

Piramides
De kern opbouwen doe je in piramides. Je vertelt eerst het belangrijkste dat de ander moet weten. Dat is de top van de piramide, ook wel kernboodschap geheten. Zoals: je bent geslaagd voor je examen. Of: Helaas wijzen wij uw verzoek tot verlaging van de WOZ-waarde af. Of: uw auto is toe aan de Algemene Periodieke Keuring, kortweg APK.

Toelichten en onderbouwen
Daarna licht je de kernboodschap toe. Je geeft achtergrondinformatie, onderbouwt je kernboodschap of legt belangrijke begrippen uit. Het minst interessante of relevante komt onderaan, en vormt de voet van de piramide. Bij ‘minst interessant’ redeneer je vanuit de lezer of luisteraar, niet vanuit jezelf. Heb je bijvoorbeeld meerdere argumenten, dan staat je belangrijkste bovenaan en je minst belangrijke onderaan.

Telkens weer…
Dit doe je per onderdeel. Het geldt dus niet alleen voor je verhaal als geheel, maar ook voor de losse delen ervan. Bij elke alinea, elk stuk presentatie of elk gespreksonderdeel komt het belangrijkste eerst. (more…)

Eerder heb je kunnen lezen hoe je een goede inleiding maakt. Het maakt daarbij niet veel uit of je een brief schrijft, een presentatie houdt of een gesprek voert – voor de inhoud tenminste. Degene met wie je communiceert zit met dezelfde vragen, dus die beantwoord je aan het begin: waar gaat het over, waar komt het vandaan, en wat gaat er nu gebeuren.

Geldt hetzelfde voor de kern? Kun je consequent dezelfde tip toepassen, of maakt je communicatiemethode hier wél verschil?

Ik denk dat het uitmaakt wat het doel van de communicatie is. Mijn verhaal over de inleiding geldt dit vooral als je de ander wilt informeren. Voor overtuigen kun je maar beter andere methodes gebruiken.

Stel je voor: “Wij bieden u deze commercial aan, omdat wij u graag ons product willen verkopen. Het gaat om product X. De komende 30 seconden zullen wij u duidelijk maken dat dit product het beste is dat er op de markt is.“  Of bij vermaak als doel: “Dit boek heb ik geschreven omdat schrijven al heel lang mijn passie is. Het gaat over een jong heksje. In de komende drie delen kunt u lezen hoe zij de wereld van de ondergang redt.” (more…)

Toen ik voor het eerst van Wordle hoorde, leek het me vrij zinloos. Alle woorden uit een tekst op een grote hoop gooien, ze tellen, en er dan een plaatje van maken… Ziet er leuk uit, maar wat moet je ermee?

Weken later blijken woordwolken meer dan alleen mooi of lollig. Ze kunnen in één oogopslag een beeld geven van wie of wat je centraal stelt in een tekst. Hoe dikker en groter het woord, hoe vaker het voorkomt in de tekst. Het maakt dus snel de rode draad duidelijk. Probeer je klantvriendelijk te schrijven en het woord ‘niet’ springt naar voren uit de woordwolk, dan gaat er iets niet goed.

Woordwolken zijn dus bruikbaar voor het geven van feedback. Voer een tekst in, en bespreek met de cursist welk beeld er uit de wolk naar voren komt. Is dat het gewenste beeld? Indien niet, wat moet er dan anders?

Ik zie nog veel meer toepassingen van woordwolken. Ze zijn bruikbaar in trainingen, als startpunt om bepaalde onderwerpen te bespreken. Ze zijn een leuk kadootje: een liefdesbrief per woordwolk. Je kunt er je weblog mee checken (hoe staat het met je corporate identity?). Of je hele dagboek invoeren, en kijken wat de rode draad van je gedachten zijn…

OK, ik sla op hol. Het mag duidelijk zijn dat de woordwolk me heeft kunnen inspireren. Wil je meer praktische ideeën, bekijk dan de presentatie van Tom Barrett. De woordwolk van mijn site, vind je als je klikt op (more…)

Cijfers die boekdelen spreken (of juist niet). We leren:

10% van wat we lezen
20% van wat we horen
30% van wat we zien
50% van wat we zien en horen
70% van waar we over gediscussieerd hebben met anderen
80% van wat we persoonlijk ervaren hebben
95% van wat we uitleggen aan anderen

Eigenlijk zou iedereen wat hij leert dus moeten overbrengen aan anderen…

Voor de aanhangers van NLP wordt dit bericht oud nieuws, voor mij was het een ontdekkinkje.

In een eerdere post schreef ik ‘luister naar je gedachten’. Voor mij is het namelijk vanzelfsprekend dat gedachten vooral in woorden komen. In een mindfulnessmeditatie kwam ik onlangs een andere instructie tegen: kijk naar je gedachten. Ik was enigszins in de war: “Gedachten zien? Hoezo dan?” Ik vond het erg inefficiënt om ze eerst voor me te zien in woorden en dan te gaan lezen.

Uit de instructie bleek dat er mensen zijn die vooral in beelden denken. Iets dat ik best ooit gehoord had, maar dat nooit eerder echt was doorgedrongen. Dus, voor degenen die de instructie ‘luister naar je gedachte’ een verwarrende instructie vonden: kijk eens naar je gedachten. Eens zien of dat beter werkt. (En laat mij dat dan weer horen )

“Is het niet gewoon mediteren voor mensen die niet zweverig willen klinken?” Dat is wat ik me afvroeg toen ik voor het eerst van mindfulness hoorde. Intussen ben ik er drie dagen in getraind en heb ik veel meditatiehuiswerk gedaan. Desondanks is mijn antwoord op mijn eigen vraag ‘nee’. Zo simpel is het ook weer niet.

Wat is het wel? Mindfulness is een aandachtstraining die je helpt om uit je doe-modus te komen (analyseren, dingen oplossen, ergens aan werken). Je gaat op zoek naar de zijns-modus: ervaren en laten zijn wat er is.

“Waarom zou je dat willen? Wat is het nut?”, vragen taakgerichte mensen zich dan af. Nou, bijvoorbeeld om buiten je automatische gedragspatronen te kunnen blijven. Als je niet automatisch reageert, kan het namelijk best zijn dat er een betere reactie is dan je eerste. De combi met de RET is helemaal sterk: mindfulness helpt om de belemmerende gedachten in jezelf op te merken.

Mindfulness is meer dan alleen mediteren. Is het beter? Nee, denk ik. Is het slechter? Nee, ook niet. Voor mij is het wel veel praktischer: makkelijker om in mijn dagelijks leven in te passen. En dat vind ik een heel groot voordeel. Ik mindful nog wel even door de komende tijd, ook al is de training helaas afgelopen.

Een van de mooie dingen aan het vak van trainer is dat je zo veel van je cursisten kunt leren. Deze week hoorde ik een variant op het toepassen van de Roos van Leary die ik zelf nooit bedacht zou hebben.

Even opfrissen: normaal gesproken krijgen mensen de tip om tegengesteld te interveniëren. Dat betekent dat je niet je automatische reactie volgt, maar bewust verschuift. Een voorbeeld. Meestal roept boven-gedrag van iemand bij jou onder-gedrag op. Als je tegengesteld intervenieert, kies je er bewust voor om op boven-gedrag met boven-gedrag te reageren – precies aan de andere kant van de cirkel dan waar de aanstichter zit. Op ik-gedrag reageer je met wij-gedrag, en andersom (normaal roept ‘ik’ een ‘ik-reactie op’).

Maar wat deed mijn creatieve cursist? (more…)

Wie goed is in van andermans ervaringen leren, kan op tv terecht. Teleac had een serie genaam Advies… Train je vaardigheden: sociale vaardigheden, aflevering 2, aflevering 3, aflevering 4 o.a. adviesvaardigheden. Aan bod komen o.a. perfectionisme, assertiviteit en overtuigen.

Een andere reeks, getiteld Starter en coach, gaat in op ondernemersvaardigheden zoals onderhandelen, presenteren en netwerken. Die vind je hier. (more…)

Je kent dat wel: jij zegt iets, doet dat 100% duidelijk, en toch begrijpt de andere je verkeerd. Volgens onderzoek gebeurt dit in 80% van de gevallen. Ook bij jezelf: van de 10 keer dat je denkt dat je iemand of iets goed begrepen hebt, zit je er 8 keer naast.

Lastig, omdat we al onze conclusies op onze interpretaties baseren: Deze collega steelt mijn ideeën, en dat is omdat hij graag promotie wil maken. Mijn partner wil niet helpen met afwassen, en dat is uit luiheid. Die Audi bumperkleeft omdat hij een aso is… Ga zo maar door.

(Bij het laatste voorbeeld kwam een vriend van me er ooit achter dat in de Audi een dokter zat, herkenbaar aan een artsensticker op de achterruit. Toen had hij wel spijt van het demonstratief blijven hangen op de linkerbaan.)

Kun je hier iets aan doen, aan al die verkeerde interpretaties? (more…)

Leuk, net zag ik een mooie aanvulling op de eerdere Roos van Leary puzzels. Iemand plaatsen in Leary wordt best moeilijk als de woorden en de non-verbale signalen volstrekt niet matchen, zoals in dit gesprek tussen een automonteur en een klant.

Met slechts twee woorden en een voorvoegsel kun je het hele leerproces beschrijven: bewust, bekwaam, en on-. Hoe zat het ook alweer?

Je begint onbewust onbekwaam. Je kan iets niet, maar dat weet je niet. Zoals lezen. Of je denkt dat autorijden alleen maar aan het stuur draaien is (broembroem).

Daarna wordt je bewust onbekwaam. Je merkt dat er letters bestaan en dat anderen daar iets mee kunnen, maar jij nog niet. Of dat een auto níet rijdt door alleen aan het stuur te draaien. Dit is stap 1 in het leerproces.

Tijdens stap 2 wordt je bewust bekwaam. Je leert hoe iets moet, maar het kost nog moeite. Je leest letter voor letter: v-i-s, a-p-p-e-l, b-r-i-e-v-e-n-b-u-s. Je hebt rijles en denkt bij alle handelingen (wat zijn het er veel…) na.

En driewerf hoera, als je iets vaak genoeg doet, wordt je onbewust bekwaam. Je leest moeiteloos hottentottentententntoonstelling. En je merkt niet eens meer dat je in je spiegel en over je schouder kijkt. Tips om dit te bereiken, vind je hier.

Wanhoop dus niet als je uit een training komt en dingen gaan niet direct goed in praktijk. Dat hoort er gewoon bij, het betekent dat je aan het leren bent.

Ik kan me er elke keer weer over verbazen hoe groot het belang van non-verbale signalen is. De een beweert dat slechts 8% van een boodschap overkomt via de woorden, de ander maakt er 30% van. Hoe dan ook, het belang van woorden is veel kleiner dan mensen denken. Als je lichaamstaal niet overeenkomt met je woorden, wordt je simpelweg niet geloofd, hoe goed je bedoelingen ook zijn.

Het is makkelijk uit te proberen. Zeg eens met een lief stemmetje en een vriendelijke glimlach tegen iemand dat je een hekel aan hem hebt. Dat levert geen problemen op.

Andersom gaat het wel fout: vertel eens met een zachte stem en weinig oogcontact hoe deskundig je bent… Dat levert weinig klanten op. Of vertel, terwijl je geen spier in je lichaam beweegt (ook niet in je gezicht), hoe enthousiast je ergens over bent. Niemand die je gelooft. Jammer, want het kan wel waar zijn.

Eigenlijk kun je overal wel op zoek naar de Roos van Leary. Eerder raadde ik al een aantal filmpjes op youtube aan, waarin de Roos heel herkenbaar is. Pas geleden viel me op dat Paradise by the dashboardlight ook een mooi voorbeeld is.

Het nummer begint gewoon, de relatie van een jong stelletje beschrijvend. Deels in de verleden tijd, maar dat valt niet echt op. Na verloop van tijd verandert de sfeer. De muziek versnelt, en Meat Loaf onderbreekt Ellen Foley: ‘we’re gonna go all the way tonight’, etcetera etcetera. Wie het nummer al duizend keer gehoord heeft (wij allemaal dus) weet dat hij steeds hijgeriger gaat zingen. Hij voert de druk op, wat je terughoort in het verslag van de baseballwedstrijd. Zonder het door te hebben verhuist hij tijdens de vrijpartij van de samen-kant naar de tegen-kant.

Zoals de Roos voorspelt, gaat dat niet goed. ‘Stop right there’, zingschreeuwt Ellen Foley, ondersteund door dreigende gitaren. Minstens even dwingend als Meat Loaf daarvoor, informeert zij naar eeuwige liefde en een huwelijk. Zijn zalvende ‘let me sleep on it’ stelt haar niet gerust. Meat Loaf zit intussen in de onderkant van de Roos. Geen handige zet, want dat houdt haar aan de bovenkant. Het ‘will you love me forever’ klinkt steeds dwingender.We kennen de afloop: hij gaat door de knieën, ze gaan all the way, and they lived long and unhappily ever after…

Overigens denk ik dat de analyse vanuit een mannelijk perspectief heel anders kan uitvallen: Ellen Foley als degene die als eerste in de tegen-stand schiet met haar ‘Stop right there’ bijvoorbeeld